en.wiktionary.org

briller - Wiktionary, the free dictionary

From Wiktionary, the free dictionary

See the etymology of the corresponding lemma form.

briller

  1. (plural only) glasses, spectacles

briller

  1. indefinite plural of brille

From bril +‎ -er.

briller m (plural brillers)

  1. (uncommon) person wearing glasses
    • 1978, Edgar Cairo, Djari/Erven, page 55:

    • 1986, Kees van Kooten, Wim de Bie, “Mens durf te brillen!”, in Het groot bescheurboek. Een bloemlezing van de tussen 1973 en 1986 verschenen Bescheurkalenders, page 30:

      Ik hèb ook wel een bril, voor bij de teevee thuis, in de auto en in de bioskoop of het theater (een mooi toneelstuk) maar het is dus niet zo dat ik 's ochtends meteen m'n bril opzet, zoals de echte briller doet.

      (please add an English translation of this quotation)
    • 2016 February 21, Nele De Meyer, “Eline De Munck: “Afhankelijk zijn van de media maakte me onrustig. Dat wilde ik niet langer””, in Het Laatste Nieuws:

      [] Er zijn twee soorten brillers: de mensen die één worden met hun bril en de mensen die van bril wisselen naargelang hun gemoed of outfit. Ik behoor duidelijk tot die tweede categorie.”

      (please add an English translation of this quotation)

Borrowed from Italian brillare, of uncertain origin, but possibly a derivative of Latin beryllus.

briller

  1. (intransitive) to shine, to sparkle
    • 2018, Zaz, On s'en remet jamais:

      Est-ce que la lumière reviendra ? Est-ce qu’on retrouvera le sommeil ? Y aura-t-il un nouveau soleil, quelqu’un d’autre qui brillera ?

      Will the light return? Will we get back to sleep? Will there be a new sun, someone else who will shine?
    • 1996, Noir Désir, À ton étoile:

      Dis-toi qu’il n’est pas loin, et qu’on y brille, à ton étoile.

      Tell yourself that it's not far, and that we'll shine there, at your star.
infinitive simple briller
compound avoir + past participle
present participle or gerund1 simple brillant
/bʁi.jɑ̃/
compound ayant + past participle
past participle brillé
/bʁi.je/
singular plural
first second third first second third
indicative je (j’) tu il, elle, on nous vous ils, elles
(simple
tenses)
present brille
/bʁij/
brilles
/bʁij/
brille
/bʁij/
brillons
/bʁi.jɔ̃/
brillez
/bʁi.je/
brillent
/bʁij/
imperfect brillais
/bʁi.jɛ/
brillais
/bʁi.jɛ/
brillait
/bʁi.jɛ/
brillions
/bʁij.jɔ̃/
brilliez
/bʁij.je/
brillaient
/bʁi.jɛ/
past historic2 brillai
/bʁi.je/
brillas
/bʁi.ja/
brilla
/bʁi.ja/
brillâmes
/bʁi.jam/
brillâtes
/bʁi.jat/
brillèrent
/bʁi.jɛʁ/
future brillerai
/bʁij.ʁe/
brilleras
/bʁij.ʁa/
brillera
/bʁij.ʁa/
brillerons
/bʁij.ʁɔ̃/
brillerez
/bʁij.ʁe/
brilleront
/bʁij.ʁɔ̃/
conditional brillerais
/bʁij.ʁɛ/
brillerais
/bʁij.ʁɛ/
brillerait
/bʁij.ʁɛ/
brillerions
/bʁi.jə.ʁjɔ̃/
brilleriez
/bʁi.jə.ʁje/
brilleraient
/bʁij.ʁɛ/
(compound
tenses)
present perfect present indicative of avoir + past participle
pluperfect imperfect indicative of avoir + past participle
past anterior2 past historic of avoir + past participle
future perfect future of avoir + past participle
conditional perfect conditional of avoir + past participle
subjunctive que je (j’) que tu qu’il, qu’elle que nous que vous qu’ils, qu’elles
(simple
tenses)
present brille
/bʁij/
brilles
/bʁij/
brille
/bʁij/
brillions
/bʁij.jɔ̃/
brilliez
/bʁij.je/
brillent
/bʁij/
imperfect2 brillasse
/bʁi.jas/
brillasses
/bʁi.jas/
brillât
/bʁi.ja/
brillassions
/bʁi.ja.sjɔ̃/
brillassiez
/bʁi.ja.sje/
brillassent
/bʁi.jas/
(compound
tenses)
past present subjunctive of avoir + past participle
pluperfect2 imperfect subjunctive of avoir + past participle
imperative tu nous vous
simple brille
/bʁij/
brillons
/bʁi.jɔ̃/
brillez
/bʁi.je/
compound simple imperative of avoir + past participle simple imperative of avoir + past participle simple imperative of avoir + past participle
1 The French gerund is usable only with the preposition en.
2 In less formal writing or speech, these tenses may be found to have been replaced in the following way:
  • past historic → present perfect
  • past anterior → pluperfect
  • imperfect subjunctive → present subjunctive
  • pluperfect subjunctive → past subjunctive

(Christopher Kendris [1995], Master the Basics: French, pp. 77, 78, 79, 81).

briller m or f

  1. indefinite plural of brille

briller f

  1. indefinite plural of brille